Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014

Διασπορείς: Αναζητώντας την παράδοση στη Μεσόγειο, ανακαλύπτουν χαμένες γεύσεις και μυρωδιές Ο Ανδρέας Δρανδάκης μαζί με μία ομάδα εθελοντών από την Κρήτη, συλλέγει, διασώζει και διανέμει σπόρους σπάνιων παραδοσιακών ποικιλιών. 31.03.2014

Οι περισσότεροι από εμάς, σπανίως γνωρίζουν από ποια είδη καλλιέργειας και σπόρων προέρχονται τα λαχανικά, τα όσπρια και τα σιτηρά που καταναλώνουν. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, υπάρχει μία στροφή προς τα βιολογικά προϊόντα. Μία ομάδα εθελοντών από την Κρήτη, η λεγόμενη «Διασπορείς», κάνει ένα ακόμη μεγαλύτερο βήμα. Αναζητά, συλλέγει, διασώζει, αναδιανέμει δωρεάν σε γιορτές και καλλιεργεί σπόρους παραδοσιακών και σπάνιων, πλέον, ποικιλιών. Ο Ανδρέας Δρανδάκης, ένας εκ των επικεφαλής αυτής της δράσης, μας εξηγεί πώς ξεκίνησαν όλα, αλλά και τον λόγο που τους ώθησε να δημιουργήσουν τους «Διασπορείς». Οι μνήμες από τα παιδικά μου χρόνια και τα καλοκαίρια στο χωριό, οι βόλτες στα σπαρμένα με σιτάρια χωράφια, το καλαμπόκι του παππού μου και η γεύση της παραδοσιακής λεπτόφλουδης πιπεριάς, ήταν η αιτία μεγαλώνοντας, να τα αναζητήσω. Η πρώτη μικρή γιορτή ανταλλαγής, έγινε στην αυλή ενός σπιτιού την άνοιξη του 2012, έχοντας μεγάλη αγωνία να βρούμε ντόπιες ποικιλίες για να καλλιεργήσουμε. Είχαν προηγηθεί μερικά χρόνια ενασχόλησης με τις παραδοσιακές ποικιλίες και όλα τα άλλα ήρθαν στην πορεία. Ντόπια σιτηρά βρήκαμε, για την πιπεριά δεν έχουμε χάσει τις ελπίδες μας, αλλά το καλαμπόκι με τα άσπρα, μωβ και μαύρα σποράκια που καλλιεργούσε ο παππούς μου, πολύ φοβάμαι ότι έχει χαθεί για πάντα, όπως έχει χαθεί και ένα μεγάλο μέρος από τα είδη που καλλιεργούσαν οι άνθρωποι της υπαίθρου πριν από 100 χρόνια. Όμως, υπάρχει ακόμα ελπίδα. Αρχική ιδέα, όπως τονίζει, δεν υπήρχε, καθώς πρόκειται για μια πολύ φυσιολογική και συνηθισμένη διαδικασία. Είναι κάτι που κάνουν οι άνθρωποι χιλιάδες χρόνια τώρα. Ανταλλάσουν τους σπόρους τους για να καλλιεργήσουν και να εξασφαλίσουν την τροφή τους. Κάνουμε μία γιορτή για να διαφυλάξουμε τον πολιτισμό μας. Άλλωστε το «Πελίτι», διοργανώνει τέτοιες γιορτές εδώ και 15 χρόνια.Το πρώτο πράγμα, ωστόσο, που έμαθαν ξεκινώντας την ενασχόλησή τους με τους «Διασπορείς» και τους εξέπληξε αρνητικά, έρχεται σε αντίθεση με αυτή τη φυσική ροπή των πραγμάτων. Μάθαμε ότι μία παραδοσιακή ποικιλία μπορεί να κατοχυρωθεί ως πατέντα από μια πολυεθνική και από ιερό αγαθό παγκόσμιας κληρονομιάς, να γίνει ιδιοκτησία της μέσα σε μία νύχτα. Αντιληφθήκαμε ότι γι’ αυτό φταίει η ελλιπής νομοθεσία που επιτρέπει να κατατίθενται πατέντες που αφορούν την ίδια τη ζωή. Μάθαμε πολλά περισσότερα για τα σύγχρονα υβρίδια από τα οποία δεν μπορείς να κρατήσεις σπόρο, αλλά και για τα γενετικά τροποποιημένα που έχουν κατακλύσει τον πλανήτη από την «πίσω πόρτα», κυρίως ως ζωοτροφή.Ακριβώς αυτό το σημείο είναι που αγνοούν οι περισσότεροι καταναλωτές. Ο ίδιος εξηγεί μ’ ένα απτό παράδειγμα τι συμβαίνει στις σύγχρονες καλλιέργειες. Στις εντατικές καλλιέργειες που συνδέονται με τα σούπερ μάρκετ, χρησιμοποιούνται υβρίδια τα οποία έχουν χαρακτηριστικά όπως η αντοχή και η ομοιομορφία καρπού. Είναι αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά που ζητάει η mainstream αγορά των σούπερ μάρκετ. Η τομάτα, που είναι ένα ευπαθές προϊόν, διατηρείται πλέον όσο και οι κονσέρβες στα ράφια. Αυτό ίσως σας λέει κάτι. Υπάρχουν σαφείς διαφορές μεταξύ των παραδοσιακών καλλιεργειών και εκείνων με υβρίδια, κάποιες εκ των οποίων οπτικά και γευστικά, μπορούν να καταλάβουν και οι μη ειδήμονες. Οι παραδοσιακές ποικιλίες συχνά δίνουν μικρότερη παραγωγή, αλλά το προϊόν είναι πολύ καλύτερο, πιο όμορφο και η καλλιέργεια απαιτεί λιγότερη εργασία. Επιπλέον, ο σπόρος είναι δικός μας και δεν τον πληρώνουμε. Αρκεί να σας πω, ότι οι παραδοσιακές ποικιλίες μελιτζάνας, πιπεριάς και τομάτας είναι πολυετείς και μπορούν να μείνουν στο θερμοκήπιο για πολλά χρόνια. Μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις και με αυξημένη παραγωγή κάθε χρόνο. Τα υβρίδια είναι φτιαγμένα έτσι ώστε να είναι παραγωγικά και ανθεκτικά. Δεν μπορείς, όμως, να κρατήσεις σπόρο, γιατί θα δώσει φυτά ανομοιογενή και κατά κανόνα μικρή ή και καθόλου παραγωγή. Έτσι, είσαι αναγκασμένος να αγοράζεις το σπόρο σου κάθε χρόνο. Στην ουσία, μόνο αν καλλιεργείς παραδοσιακές ποικιλίες είσαι αυτάρκης. Αληθινοί σπόροι, άλλωστε, είναι εκείνοι που αναπτύχθηκαν μέσα από φυσικές διεργασίες χιλιάδων χρόνων με το πείσμα των γεωργών για μεγαλύτερες παραγωγές, αντοχές και καλύτερα χαρακτηριστικά. Πρόκειται για μια εξέλιξη παράλληλη με αυτή του άνθρωπου. Αυτοί οι σπόροι έκαναν το γύρο του κόσμου δεκάδες φορές, μέχρι που κατέληξαν στα χέρια των παππούδων μας. Είναι κληρονομιά όλων μας και αναπαράγονται πολύ απλά κρατώντας τον σπόρο από γενιά σε γενιά. ΠΗΓΗ http://popaganda.gr/diasporis-anazitontas-tin-paradosi-sti-mesogio-anakaliptoun-chamenes-gefsis-ke-mirodies/

Τρίτη, 13 Αυγούστου 2013

O ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ NESTLE ΔΗΛΩΝΕΙ. ΤΟ ΝΕΡΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ http://greenplanetfree.blogspot.com/2013/08/o-nestle.html#more Σε μια ειλικρινή συνέντευξη για το ντοκιμαντέρ «Ταΐζουμε τον κόσμο», ο Πρόεδρος της Nestle Peter Brabeck κάνει τον εκπληκτικό ισχυρισμό ότι το νερό δεν είναι ένα ανθρώπινο δικαίωμα. Επιτίθεται στην ιδέα ότι η φύση και τα προιόντα της είναι αγαθά και λέει πως το γεγονός ότι οι άνθρωποι είναι πλέον σε θέση να αντισταθούν στην κυριαρχία της φύσης είναι ένα μεγάλο επίτευγμα. Επιτίθεται στη βιολογική γεωργία και λέει πως η γενετική τροποποίηση είναι καλύτερη. Ο πρόεδρος της Nestle Peter Brabeck Η Nestle είναι ο μεγαλύτερος εμφιαλωτής νερού στον κόσμο. Ο Brabeck σημειώνει σωστά ότι το νερό είναι το πιο σημαντικό αγαθό πρώτης ύλης στον κόσμο. Ωστόσο, συνεχίζoντας λέει ότι η ιδιωτικοποίηση είναι ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλιστεί η δίκαιη κατανομή του. Ισχυρίζεται ότι η ιδέα ότι το νερό είναι ένα ανθρώπινο δικαίωμα προέρχεται από «εξτρεμιστικές» ΜΚΟ . Το νερό είναι ένα τρόφιμο όπως και κάθε άλλο, και πρέπει να έχει μια αξία στην αγορά.Πιστεύει ότι η μέγιστη κοινωνική ευθύνη του κάθε προέδρου εταιρειών είναι να βγάζει όσο το δυνατόν περισσότερο κέρδος, έτσι ώστε οι άνθρωποι να έχουν θέσεις εργασίας.\Και ακριβώς για να τονίσω πόσο υπέροχος άνθρωπος είναι, λέει επίσης πως θα πρέπει όλοι να εργάζονται περισσότερο και σκληρότερα. Συνέπειες της ιδιωτικοποίησης του νερού Οι συνέπειες της ιδιωτικοποίησης του νερού ήταν καταστροφικές για τις φτωχές κοινότητες σε όλο τον κόσμο. Στη Νότια Αφρική, όπου το σωματείο των δημοτικών υπαλλήλων SAMWU έδωσε μια μακρά μάχη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, υπήρξε μια ουσιαστική έρευνα σχετικά με τις επιπτώσεις. Η ιδιωτικοποίηση του νερού οδηγήσε σε μια μαζική επιδημία χολέρας στο Durban το 2000.Το μποϊκοτάζ της Nestle Η Nestle έχει ήδη μια πολύ κακή φήμη μεταξύ των ακτιβιστών. Υπήρξε κάλεσμα για μποϊκοτάζ από το 1977. Αυτό οφείλεται στην άσκηση πίεσης της Nestle για να σταματήσουν οι γυναίκες το θηλασμό – που είναι ελεύθερος και υγιής – και να χρησιμοποιούν τα παρασκευάσματα για βρέφη (που πωλούνται από τη Nestle) αντ “αυτού. Η Nestle είχε πιέσει τις κυβερνήσεις ώστε οι υπηρεσίες υγείας τους να τα προώθησουν. Στις φτωχές χώρες, αυτό είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο των βρεφών, δεδομένου ότι οι γυναίκες αναμειγνύαν τα παρασκευάσματα με μολυσμένο νερό αντί του θηλασμού.Πείτε στη Nestle πως κάνει λάθος – το νερό είναι ένα ανθρώπινο δικαίωμαΥπάρχει μια πανευρωπαϊκή εκστρατεία για να πει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ότι το νερό αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα, και να τους ζητήσει να θεσπίσουν νομοθεσία για να εξασφαλιστεί η προστασία αυτού του δικαιώματος.Αν ζείτε στην Ευρώπη, παρακαλώ υπογράψτε την αίτηση εδώ http://www.right2water.eu/el

Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2013

«Για έναν …Επικούρειο Τουρισμό»

Αυτός θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της χθεσινοβραδινής εκδήλωσης των Ενεργών Πολιτών Αίγινας στην παραλία «Αύρα» της Κολώνας, όπου ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε η πολύ μεγάλη συμμετοχή του κόσμου! Σε αυτή την πρόταση, αν θέλετε, κατέληξε ο Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου και επί πολλά έτη ενεργό στέλεχος του Ε.Ο.Τ. κ. Δημήτρης Ποταμιάνος, λέγοντας ουσιαστικά ότι ο «το κουράσαμε» με τον τουρισμό των τριών S, ο κόσμος ψάχνει το διαφορετικό: Υγιεινή (μεσογειακή) διατροφή, άσκηση, περιπατητικές διαδρομές, ποδηλατικές διαδρομές, κολυμβητικές δράσεις σε συνδυασμό με καλής ποιότητας πολιτιστικά γεγονότα και αρχαία μνημεία. Ο «ψαγμένος» τουρίστας κατά τον κ. Ποταμιάνο, είναι αυτός που θέλει να συμμετέχει σε δράσεις που αποκαλύπτουν, που φέρνουν στο φως τα νέα στοιχεία και πρότεινε τη συμμετοχή των τουριστών στις ενάλιες ανασκαφές και αρχαιολογικές έρευνες! Λίγο πιο πριν, η Αρχαιολόγος κα Κάτια Σπόρν παρουσίασε αρκετά αναλυτικά τις έρευνες που έχουν ξεκινήσει από τον 18ο αιώνα μέχρι σήμερα, αλλά και τη δική της δράση στην Κολώνα, ενώ η κα Δέσποινα Κουτσούμπα, Αρχαιολόγος της Εφορίας Εναλίων Αρχαιοτήτων, μίλησε για τα δύο αρχαία λιμάνια (εμπορικό – πολεμικό), τους λεγόμενους ύφαλους μόλους, τη μοναδικότητα των αρχαίων λιμενικών εγκαταστάσεων, θέτοντας ερωτήματα ως προς το τι είναι όλα αυτά τα μοναδικά ευρήματα και πώς μπορεί η κοινωνία της Αίγινας να τα αξιοποιήσει. Την εκδήλωση συντόνισε ο κ. αρχαιολόγος κ. Αλέξης Κράους, ο οποίος εξήρε το έργο του Συλλόγου Ενεργών Πολιτών, των προηγούμενων προέδρων αλλά και του τωρινού (Σανταντόνιο, Πανταβός, Coulon) και αναφέρθηκε στις ανησυχίες του Συλλόγου, τις δράσεις και τις προτεραιότητές του. ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

Σάββατο, 27 Ιουλίου 2013

ΤΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΝΕΡΟΥ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ - ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΧΕΔΙΑ ΣΤΑ ΑΝΟΙΧΤΑ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ

Από εχθές 25 Ιουλίου 2013, ζούμε στην Αίγινα την επανάληψη θερινών θεατρικών παραστάσεων διακοπής υδροδότησης οι οποίες ξεκίνησαν συστηματικά τα τελευταία χρόνια. Οι «σύννομες» -λόγω μη πληρωμών- διακοπές μεταφοράς νερού από τους υδρομεταφορείς που αποτελεί τον σχεδόν απόλυτο τρόπο υδροδότησης της Αίγινας με την πολιτική ευθύνη όλων των διοικήσεων του Δήμου, των Νομαρχιακών διοικήσεων στον Πειραιά, των Υπουργείων και της σημερινής διοίκησης της Περιφέρειας, εδώ και 40 χρόνια, είναι το πραγματικό σενάριο για αυτές τις θεατρικές παραστάσεις διακοπής του νερού. Κι αυτές τις παραστάσεις δεν τις πληρώνουμε τόσο ακριβά διότι κρατάνε συνήθως λίγες ημέρες για ένα ακατάλληλο νερό που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για λάτρα, μιας και το νερό της ΕΥΔΑΠ που μεταφέρουν οι υδρομεταφορείς αναμιγνύεται με το υφάλμυρο νερό που αγοράζει ο Δήμος Αίγινας εδώ και 40 περίπου χρόνια από τους λεγόμενους «φρεοατοϊδιοκτήτες». Σ’ αυτές τις θεατρικές, θερινές παραστάσεις που έχουν ταλαιπωρήσει το νησί μας τα τελευταία χρόνια, βασικοί πρωταγωνιστές είναι η δημοτική αρχή Αίγινας που αδυνατεί λόγω χρεών να πληρώσει, οι υδρομεταφορείς ιδιοκτήτες πλωτής υδροφόρας, η ΕΥΔΑΠ που πουλάει το νερό στο νησί, η Περιφέρεια που χρηματοδοτεί τη μεταφορά και το Κράτος μέσω των υπουργείων που αναλαμβάνουν την ευθύνη της χρηματοδότησης. Σε κάθε περίσταση, μέρος του θεατρικού σκηνικού είναι μια πλωτή υδροφόρα του Πολεμικού Ναυτικού που προσεγγίζει το νησί σε επίνειο στη βόρεια πλευρά του, η οποία κάθε φορά αναχωρεί άπρακτη είτε διότι για τεχνικούς λόγους δεν μπορεί να συνδεθεί το σύστημα παροχής της με τις εδώ εγκαταστάσεις, είτε διότι οι εγκαταστάσεις αποτελούν ιδιοκτησία ενός από τους υδρομεταφορείς. Κομπάρσοι στις θεατρικές παραστάσεις είναι συνήθως ο εισαγγελέας, οι τοπικοί βουλευτές, ο αντιπεριφερειάρχης και διάφοροι που κατά καιρούς επιδιώκουν να πουλήσουν σπουδαίες λύσεις όπως αυτή της αφαλάτωσης. Γκεστ σταρ στη σημερινή παράσταση «διακοπή υδροδότησης» είναι η επίτροπος Δ. Πειραιά που ακύρωσε την απευθείας ανάθεση της Δημοτικής αρχής Αίγινας στους γνωστούς υδρομεταφορείς, σε μια «ευτυχή» συγκυρία που «χρήματα δεν υπάρχουν», δώρου από τον υπουργό Χατζιδάκη προς τους υδρομεταφορείς, 5.000.000 εκατομμυρίων ευρώ για την απρόσκοπτη μεταφορά νερού προς το νησί μας για όλα τη χρονιά. Αυτά τα στοιχεία, περίπου, συγκροτούν αυτές τις θεατρικές παραστάσεις διακοπών νερού στην Αίγινα, παραστάσεις που ως θεατές δεν τις πληρώνουμε και τόσο ακριβά, αν αυτό είναι η έλλειψη νερού για τη λάτρα της καθημερινότητας για λίγες ημέρες, οι γρίνιες για τις υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν, το κακό όνομα για την τουριστική μας βιομηχανία των 200 μέτρων της παραλίας της πόλης της Αίγινας. Αυτό που πληρώνουμε ακριβά είναι η πραγματικότητα της μεταφοράς του νερού στην Αίγινα, από το οποίο «χάνεται» 40-45% της ποσότητας, με έναν «μυστηριώδη» τρόπο εδώ και περίπου 40 χρόνια, σύμφωνα με δημοσιεύματα τοπικών εφημερίδων απ’ τη δεκαετία του 70 (ενδεικτικά, δημοσίευμα από το «Βήμα Της Αίγινας», ΤΕΤΑΡΤΗ 14 ΙΟΥΛΗ 1976, έτος Β’ Αριθ. Φύλλου 35, ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ 4 ΔΡΧ. για το 35% «απωλειών» λόγω «φλωτέρ» στην «αποθήκευση του νερού»). Αυτό που πληρώνουμε ακριβά είναι για την ακρίβεια το αποτέλεσμα της κεντρικής και τοπικής πολιτικής, σε μια διαχρονία που ταυτίζεται πολιτικά με το καταναλωτικό-παρασιτικό-μεταπρατικό μοντέλο για την οικονομία και την κοινωνία. Επειδή στις μέρες μας επιχειρείται, με έναν άνευ προηγούμενου τρόπο η προώθηση της «μαγικής» λύσης του αγωγού ύδατος που θα συνδέει απ’ ευθείας το νησί με εγκαταστάσεις της ΕΥΔΑΠ στο νησί της Σαλαμίνας, μια διαδικασία που σταμάτησε πριν λίγο καιρό για λόγους μη χρηματοδότησης από τα ΕΣΠΑ όπως και τα χερσαία έργα υποδοχής του αγωγού, Επειδή συνεχίζεται και στις μέρες μας η διαχρονία εκβιασμών και πλουτισμού των επιχειρηματιών της μεταφοράς νερού οι οποίοι με τον κόπο μας «χτίζουν» νέα πλοία Επειδή ο Καλλικράτης, περισσότερο από κάθε άλλο σχέδιο για την Τοπική Αυτοδιοίκηση την καθιστά ένα έρμαιο χρηματοδότησης, δανειοδότησης και χρέωσης, δηλαδή ένα τοπικό μνημόνιο ακόμα και πριν την υπαγωγή της στην επιτήρηση της Τρόικας (ο Δήμος Αίγινας είναι μέσα στις 58 υπερχρεωμένες τοπικές αυτοδιοικήσεις στην Ελλάδα, σύμφωνα με επίσημα δημοσιεύματα από το 2010), Επειδή ο Καλλικράτης, περισσότερο από κάθε άλλο σχέδιο καθιστά την τοπική Αυτοδιοίκηση ένα βαποράκι του χρήματος από επίσημες χρηματοδοτικές πηγές προς τους εργολάβους, Επειδή στις μέρες του Μνημονίου που διανύουμε, ως αποικία χρέους, το νερό, το απόλυτο αγαθό είναι, προ των θυρών, στα χέρια πολυεθνικών εταιριών Αυτή την εποχή είναι σημαντικό να συζητηθεί το πρόβλημα του νερού ξεκινώντας από την εν γένει προβληματοποίησή του. Οι θεατρικές παραστάσεις «διακοπών νερού» θα σταματήσουν αλλά και θα ξαναγίνουν. Η ρητορεία και σπέκουλα των πολιτικών παραγόντων μας για τις διαχρονικές «μαγικές λύσεις» θα ξαναφουντώσει. Το πρόβλημα όμως θα παραμείνει. 26 Ιουλίου 2013 Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ ΓΕΝΙΚΑ: 1)Το πρόβλημα επάρκειας, ποιότητας και διαχείρισης του νερού είναι τοπικό-εγχώριο και διεθνές. Είναι ένα κομβικό κοινωνικό ζήτημα κι όχι «μερικό». Το ζήτημα του νερού τέμνει τη σχέση της κοινωνίας με τη φύση και την οικολογική ισορροπία, τις σχέσεις παραγωγής και την οικονομία, τη σχέση κοινωνίας με την πολιτική και τις κοινωνικές αξίες. Κατά συνέπεια εμπλέκεται άμεσα με τους εξής παράγοντες: α)σκουπίδια/απόβλητα/βοθρολύματα β)κατευθύνσεις της παραγωγής γ)πολιτικές αποφάσεις δ)κοινωνικές αξίες/παιδεία κλπ. 2)Την περίοδο που ζούμε, ο τεχνοεπιστημονισμός ως εργαλείο της αποικιοποίησης του καπιταλισμού επιδιώκει να κυριαρχήσει σε νέες «ηπείρους»: στο ανθρώπινο σώμα, στον ήλιο, στο νερό, στο οξυγόνο. Το νερό είναι απόλυτο αγαθό εφόσον δεν μπορεί να παραχθεί από την ανθρώπινη δραστηριότητα. 3)Αιτία του διεθνούς, εγχώριου και τοπικού προβλήματος αποτελούν ταυτοχρόνως η διαδικασία επέκτασης της εμπορευματοποίησης και η αστικοποίηση. Το νερό εντάσσεται στα βασικά αντικείμενα της νεοαποικιοκρατίας. Το τοπικό-εγχώριο ζήτημα εμπλέκεται με την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας καθώς ολοένα και λιγότεροι οργανισμοί συσσώρευσης του πλούτου (διεθνείς πιστωτικοί μηχανισμοί, πολυεθνικές εταιρίες, ισχυρά κράτη) το ξεπερνούν ως τέτοιο. Η Ελλάδα είναι, πλέον, από το 2010 μια αποικία χρέους και αυτό δίνει το στίγμα πλέον για το σύνολο των προβλημάτων. Από την άλλη, η, απ’ το 19ο αιώνα ίδρυση εταιριών (στη Γαλλία και αργότερα στην Αμερική, εταιρίες που έγιναν πολυεθνικές) διαχείρισης της ύδρευσης-αποχέτευσης και η δραστηριότητά τους σε όλο τον κόσμο έχει επιδεινώσει συνολικά την κατάσταση: α)κατακόρυφη αύξηση της τιμής του νερού β)ελαχιστοποίηση των ελέγχων ποιότητας και υγιεινής γ)εξαντλητική μείωση του προσωπικού δ)νέες «περιφράξεις» στο φυσικό νερό (απαγόρευση συλλογής βρόχινου, από ποτάμια, λίμνες κλπ). Παρόλα αυτά στη σύνθεση των αιτιάσεων, οι εσωτερικές αντιφάσεις παίζουν ένα σημαντικό ρόλο με τις διεθνείς ανακατατάξεις ισχύος 4)Η προβληματοποίηση του νερού συντελεί στον απόλυτο διαχωρισμό νερού πόσιμου-νερού λάτρας και άρδευσης εξ αιτίας της μόλυνσης και υφαλμύρωσης των υδάτων. Η βιομηχανία, ο πετροχημικός κύκλος, η εκβιομηχανισμένη αγροτική παραγωγή, ο τουρισμός και ο καταναλωτισμός ως κοινωνική αξία, είναι οι βασικοί λόγοι του προβλήματος διαχείρισης, επάρκειας και ποιότητας του νερού. ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ: 1)Ο τουρισμός ως η εμπορευματοποίηση του «ελεύθερου» χρόνου και ιδιαίτερα αυτού που συνδέεται με τη μετακίνηση του αστικού πληθυσμού προς την παράλια επαρχία ξεκινάει γύρω στο 1960.Η εμπορευματοποίηση αυτή επιχειρηματικά ταυτίζεται με την παροχή υπηρεσιών διαμονής, διατροφής και διασκέδασης. 2)Ο τουρισμός είναι βασικός πυλώνας της παρασιτικής-μεταπρατικής-καταναλωτικής ελληνικής οικονομίας δίπλα σ’ αυτόν του εμπορίου, της οικοδομής, των εμβασμάτων από τη ναυτιλία και τη μετανάστευση. Η πρωτογενής παραγωγή παρόλο που αναβαθμίζεται τεχνολογικά άρα και σε επίπεδο επάρκειας, εν τούτοις φθίνει δημογραφικά ενώ η δευτερογενής παραγωγή υπολείπεται της Δύσης και παραμένει εξαρτημένη. Γενικά η οικονομία στην Ελλάδα ακολουθά το παρασιτικό, καταναλωτικό, μεταπρατικό μοντέλο και στον ίδιο προσανατολισμό παραμένει και η επίσημη πολιτική. Το ελληνικό κράτος είναι απόφυση της Δύσης. 3)Τουρισμός σημαίνει ότι αλλάζει δραστικά η τοπική οικονομία. Από την πρωτογενή παραγωγή που διατηρούν συνήθως οι παράλιες κοινωνίες περνούν στον τριτογενή τομέα πώλησης του τουριστικού προϊόντος. Για την Ελλάδα όμως, πέρα από την εποχιακή και πανταχού μετακίνηση πληθυσμών, υπάρχει και το κύμα μόνιμου παραθερισμού. Άρα μιλάμε και για την αύξηση της οικοδομικής δραστηριότητας. 4)Το νερό παίζει ένα κομβικό ρόλο στη νέα κατάσταση. Η έλλειψη υποδομών ύδρευσης-αποχέτευσης για την εποχιακή παραμονή ενός δυσανάλογου αριθμητικά με τους ντόπιους, πληθυσμού με υψηλές καταναλωτικές απαιτήσεις δημιουργεί την έναρξη του προβλήματος του νερού. 5)Σημαντικό ρόλο στο ζήτημα του νερού παίζει η ταύτιση της πολιτικής κοινωνίας με το κράτος-κόμματα. Αυτή είναι και η βασική ενδογενής αιτία για το είδος της μετέπειτα δραστηριότητας σε όλα τα πεδία της κοινωνίας. Η ψηφοθηρία, οι πελατειακές σχέσεις, η διαφθορά στους θεσμούς και όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που συνιστούν την «ελληνική παθογένεια» δίνουν το στίγμα τους στη νέα βιομηχανία κατασκευής ψευδαισθήσεων. Καταστρατήγηση νόμων για το περιβάλλον, για τη δόμηση, για τις παραλίες, για το στήσιμο γενικά αυτής της παροχής του τουριστικού προϊόντος είναι βασικές συνιστώσες της τουριστικής ανάπτυξης στην Ελλάδα. Η μη εφαρμογή νόμων, χωροταξικών πλαισίων, δημιούργησαν το τέρας της παράλιας Ελλάδας. Έτσι, το νερό μέσα σε όλα τα προβλήματα που ανακύπτουν από την ανάπτυξη του τουρισμού αποτελεί το φλέγον ζήτημα που αντιμετωπίζεται ως εξής: α)μεταφορά νερού β)γεωτρήσεις ανεξέλεγκτες που αλατώνονται στην πάροδο του χρόνου γ)πηγάδια που γίνονται βόθροι δ)ανάπτυξη της αγοράς εμφιαλωμένου νερού ε)χρήση του νερού μιας ευρύτερης περιοχής αποκλειστικά από τις τουριστικές ζώνες 6)Κομβικό ρόλο παίζει η ανάπτυξη του καταναλωτικού μοντέλου περί υγιεινής. Αν στις αστικές περιοχές αποτελεί πρόβλημα υπερκατανάλωσης, για τις τουριστικές (πρώην αγροτικές) περιοχές κυριολεκτικά συνιστά μια βόμβα. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΑΙΓΙΝΑ: 1)Η Αίγινα απ’ το 1960 ακολουθάει σε συνδυασμό με τα ιδιαίτερα τοπικά χαρακτηριστικά της το προαναφερόμενο μοντέλο. Τουρισμός-Οικοδομή αποτελούν το βασικό δίπτυχο που είναι η οικονομία του νησιού: α)Από το παραγωγικό (αγροκτηνοτροφικό-αλιευτικό με ελάχιστο εμπορικό τομέα και με τα εμβάσματα των ναυτικών και παλιότερα των σπογγαλιέων) στην παροχή τουριστικών υπηρεσιών (εμπόριο, καταλύματα, διασκέδαση κλπ.) β)Ανάπτυξη της οικοδομής για τουριστικά καταλύματα και παραθεριστικές κατοικίες. 2)Όσον αφορά στο ζήτημα του νερού: α)οικοδόμηση χωρίς μέριμνα για την κατασκευή στέρνας β)ανεξέλεγκτες γεωτρήσεις-αλάτωση των υδάτων γ)αύξηση της κατανάλωσης του νερού δ)πηγάδια που μετατρέπονται σε βόθροι ε)μεταφορά νερού από τον κάμπο της Τροιζηνίας (τότε υδρομεταφορέας Μπακόπουλος, αργότερα Ηλιακίδης-Λεβεντάκης από την ΕΥΔΑΠ) στ)ο Δήμος Αίγινας, υπεύθυνος για το δίκτυο ύδρευσης αγοράζει νερό υφάλμυρο από ντόπιους, τους αποκαλούμενους «φρεατοϊδιοκτήτες» ζ)διαχωρισμός νερού λάτρας-νερού πόσιμου, η)αύξηση της κατανάλωσης εμφιαλωμένου νερού μέχρι τη σημερινή αποκλειστική καθημερινή κατανάλωση 3)Αποτέλεσμα: Νερό ακατάλληλο για πόση ακόμα και σε περιπτώσεις για πότισμα, ακριβό, με πλήρες αδιέξοδο όσον αφορά τη λύση του προβλήματος ποιότητας, επάρκειας και διαχείρισης. 4)Ιδιαίτερα τοπικά χαρακτηριστικά του προβλήματος: α)Άμεση οικονομική επιβάρυνση (4.500.000 ευρώ, περίπου, το χρόνο για τη μεταφορά και αγορά του νερού) β)δημιουργία ενός κύκλου ανθρώπων που υπερασπίζονται τα συμφέροντα τους μέσω των συμφερόντων του υδρομεταφορέα και διαμορφώνουν πολιτικά-εκλογικά μέτωπα γ)διαχρονική, δήθεν, απώλεια του νερού 35-45% (η «διαρροή» ως τοπικό ανέκδοτο: τροπικό δάσος στην Αίγινα από την 40χρονη απώλεια του μισού νερού του δικτύου) δ)διεύρυνση αυτής της διαφθοράς στο κοινωνικό σώμα (εκατοντάδες συνδέσεις by-pass στο δίκτυο ύδρευσης) ε)δημιουργία πελατειακής σχέσης μεγαλοοφειλετών-δημοτικών αρχών, στ)συμβολική και πρακτική διόγκωση του προβλήματος με τη διεύρυνση ενός μεσοαστικού-μεγαλοαστικού τμήματος στο νησί που συνδυάζει βίλα-πισίνα 5)Όλα τα παραπάνω συνθέτουν το τοπικό μας μνημόνιο μέσω της διόγκωσης του τοπικού χρέους και του συνδυασμού του με την εφαρμογή της νέας διοίκησης Καλλικράτη η οποία αποτελεί το βαποράκι χρήματος από ΕΕ-Περιφέρεια-δάνεια από τις Τράπεζες προς την Αγορά. Πολύ πιθανή και η παραπομπή Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μεταξύ αυτών και της Αίγινας στην επιτήρηση από την Τρόικα σε ένα επόμενο μνημόνιο. Ένα χρέος που πολύ πιθανόν να μοιραστεί κατά κεφαλήν στους κατοίκους του νησιού. 6)Τι κάνουν οι δημοτικές αρχές σε συνδυασμό με τη δευτεροβάθμια τοπική αυτοδιοίκηση; Περεταίρω χρέωση στον υδρομεταφορέα, πίστωση σε Τράπεζες, αύξηση τιμολογίου, μεταφορά χρημάτων (π.χ. από την καθαριότητα-αποκομιδή απορριμμάτων) στο μπάλωμα της «τρύπας» του νερού. Από την άλλη πιθανολογείται και η περιβόητη σύνδεση μέσω υποθαλάσσιου αγωγού με την ΕΥΔΑΠ από τη Σαλαμίνα. ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΗΣ ΣΥΝΔΕΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΔΑΠ: α)Νερό που πιθανόν να μην είναι αρκετό σε συνθήκες ανόδου του πληθυσμού και των φαντασιακών δυνατοτήτων που πηγάζουν από το υπάρχον καταναλωτικό μοντέλο β)εγκατάσταση υποθαλάσσιου που ως πιλοτική, αναμενόμενο είναι να ξεπεράσει την πρόβλεψη για το κόστος της (αρχικό κόστος 24.000.000 ευρώ) εφόσον εμφανιστούν νέα προβλήματα. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για κατασκευή κατά τη διάρκεια της μελέτης και μελέτη κατά τη διάρκεια της κατασκευής (η γνωστή «μελετοκατασκευή» που ανεβάζει διαρκώς και απρόβλεπτα το κόστος κατασκευής) γ)ρίσκο μεγάλο για τις πιθανές βλάβες στο βυθό δ)μετακύληση του κόστους κατασκευής του στους χρήστες του νέου δικτύου ε)επικείμενη λόγω μνημονίου ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ-θυγατρικής ΕΥΔΑΠ νήσων και υπαγωγή όλων των υδάτων της ευρύτερης περιοχής υπό τη διαχείριση μιας πολυεθνικής επιχείρησης. Το έργο αυτό εντάσσεται στη λογική της επέκτασης της εμπορευματοποίησης του νερού και της επέκτασης της εργολαβίας. Δεν είναι έργο υποδομής αλλά αποικιοποίησης του νησιού. ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ-ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: απέναντι στο συνδυασμό της ελληνικής αποικίας χρέους και της ελεεινής δημοτικής διαχείρισης, απέναντι στη διογκούμενη φτώχεια, την ανεργία, τον παρασιτισμό, την τοπική πολιτική και οικονομική διαπλοκή που επιτείνει το αδιέξοδο, στα πλαίσια νοικοκυρέματος του τόπου με στόχο τη δημοκρατική πολιτική-την κοινοτικοποίηση της οικονομίας-τη συνεργασία κοινωνίας με τη φύση, στα πλαίσια μιας τοπικής πολιτικής που απορρίπτει το τρίπτυχο μοντέλο ενός αδιέξοδου κύκλου χρήματος που συνοψίζεται στο: πίστωση ή χρηματοδότηση-αυτοδιοίκηση-επιχειρηματίες, και αγωνίζεται για την δημιουργία ενίσχυση των υποδομών για να μπορέσει να επιβιώσει ο τόπος. -Να αντισταθούμε στις μνημονιακές συμβάσεις που προβλέπουν την ιδιωτικοποίηση των νερών (ΕΥΑΘ, ΕΥΔΑΠ) και μετατρέπουν το νερό σε εμπόρευμα. ΤΟ ΝΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΑΓΑΘΟ! -Μελέτη με τη συνεργασία της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και τμημάτων Υδρολογίας των Τεχνολογικών Ιδρυμάτων για την ουσιαστική σημασία για την ύδρευση του νησιού δίπλα στην ιστορική ανάδειξη του αρχαίου-ρωμαϊκού-βυζαντινού υδραγωγείου -Συντήρηση και χρήση του νερού στις καταμετρημένες σουβάλες που ήταν διαχρονική τεχνική συλλογής και αποθήκευσης του βρόχινου και υπόγειου νερού -Συντήρηση και χρηματοδότηση για την κατασκευή στέρνας σε κάθε κτίριο που πληροί τις προϋποθέσεις -Απαγόρευση της χρήσης πισίνας για συμβολικούς και ουσιαστικούς λόγους -Συστηματικά χαμηλή ροή στο δίκτυο ειδικά τους θερινούς μήνες -Κατασκευή φραγμάτων ανάσχεσης των όμβριων υδάτων στην ορεινή και ημιορεινή Αίγινα -Αγορά δημοτικής υδροφόρας για τις περιόδους ή περιπτώσεις που χρειάζεται το νησί νερό από την ΕΥΔΑΠ -Απαγόρευση της αγοράς νερού από τους φρεοατοϊδιοκτήτες αλλά και της λειτουργίας των πηγαδιών που εμπίπτουν στο αρχαίο υδραγωγείο -Ενεργοποίηση παλαιών υποδομών (π.χ. βραδιυλιστήριο Κυψέλης-Βαθέως) αλλά και επισκευή του δικτύου σε κάθε περιοχή, ειδικά σε αυτές που έχουν μόνιμο πρόβλημα. Τα περιβόητα «χερσαία έργα» για την υποδοχή του «υποθαλάσσιου αγωγού» να είναι για τη βελτίωση των υποδομών του τόπου και κυρίως για περιοχές που είναι παραμελημένες (π.χ. Ασώματος) -Χρηματοδότηση για μικρές κατασκευές στα κτίρια για τη μετατροπή μέρους των καθημερινών λυμάτων σε νερό για πότισμα -Κοινωνικός έλεγχος για τον τερματισμό της «απώλειας» του νερού -Μελέτη για την ενίσχυση της πρωτογενούς παραγωγής στο νησί και της αυτοδυναμίας του με καλλιέργειες πρώτης ανάγκης που δεν είναι υδροβόρες και ολοκληρώνουν τον κύκλο: παραγωγή αγαθών-επάρκεια κατάλληλου νερού-διάθεση προς την τοπική κοινωνία. Μελέτη το σημερινό αδιέξοδο της καλλιέργειας του φιστικιού όπως και για το εισόδημα των παραγωγών που υφαρπάζεται από τους μεσάζοντες προώθησής του. -Αποκέντρωση της τουριστικής κίνησης και επιδίωξη για την καλλιέργεια ενός αντικαταναλωτικού προτύπου ανθρώπου που επιδιώκει τη γνωριμία με τον τόπο ο οποίος έχει ομορφιές αλλά και προβλήματα, προσπαθεί για την ισχυροποίηση δεσμών ντόπιων και επισκεπτών και απορρίπτει τη μετατροπή του τόπου μας σε νησί υπηρετών και δούλων. http://sxedia.espivblogs.net/2013/07/26/%CE%B1%CF%80%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%B2%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85/

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Επιστολή των γερμανών ακτιβιστών κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού προς την Μέρκελ για την Ελλάδα

Επιστολή των γερμανών ακτιβιστών κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού προς την Μέρκελ για την Ελλάδα Η κρίση στην Ευρώπη οξύνεται μέσα από την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών Αξιότιμη κυρία Καγκελάριε, Παρακολουθούμε με μεγάλη ανησυχία και προσοχή ως προς το από κοινoύ εγχείρημα μιας ενωμένης Ευρώπης όχι μόνο την ευρώ-κρίση, αλλά και τα μέτρα λιτότητας της ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ για χώρες όπως η Ελλάδα. Ειδικότερα, αναφορικά με την προς εφαρμογή ιδιωτικοποίηση δημόσιων αγαθών, μεταξύ των οποίων και οι υπηρεσίες της ύδρευσης, η ιδιωτικοποίηση δεν πρόκειται να ενισχύσει την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, στην καλύτερη των περιπτώσεων πρόκειται να στηρίξει μια προσωρινή και βραχυπρόθεσμη μείωση του χρέους.Το αντιστάθμισμα θα είναι η εκποίηση στοιχειωδών δημόσιων πόρων, στους οποίους τόσο στο δικό μας Σύνταγμα, όσο και σε αρκετά κείμενα συμφωνιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποδίδεται δικαίως μια εξέχουσα θέση. Η κυβέρνηση της χώρας μας έχει τονίσει επανειλλημμένως αυτή την σημαντική θέση της γερμανικήςπλευράς σε σχέση με τις υπηρεσίες ύδρευσης απέναντι σε προσπάθειες απελευθέρωσης – φιλελευθεροποίησης και ιδιωτικοποίησης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αυτή η αξιολόγηση θα πρέπει να βρίσκεται αλλά και να παραμείνει σε ισχύ σε όλο το χώρο της ΕΕ, ιδιαιτέρως κάτω από τις παρούσες συνθήκες κρίσης. Σε αντίθεση με τα παραπάνω, θεωρούμε τα μέτρα ιδιωτικοποιήσεων της «Τρόικα» επικίνδυνα για την κοινή ωφέλεια και διαβίωση. Ακόμη και οι αξιολογήσεις διεθνών εταιριών επιχειρηματικών και οικονομικών συμβούλων εκτιμούν ότι οι δημόσιες υποδομές στην Ελλάδα ελκύουν το επενδυτικό ενδιαφέρον μόνο σε συνθήκες υποτίμησης της πραγματικής τους αξίας.Ειδικότερα,στην οικονομία ύδρευσης αυτό θα σήμαινε μια απαλλοτρίωση των υποδομών ύδρευσης οι οποίες δημιουργήθηκαν επί γενιές από τους πολίτες στη βάση της κοινωνικής αλληλεγγύης. Η εκποίηση της δημοτικής παροχής νερού θα σήμαινε τον αυτόματο περιορισμό της ελευθερίας της αυτοδιοίκησης – αυτοδιαχείρισης των δήμων σε οικονομικό, πολιτικό αλλά και κοινωνικό επίπεδο. Για τους παραπάνω λόγους, στις πόλεις της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης για τις οποίες προγραμματίζεται ιδιωτικοποίηση της οικονομίας ύδρευσης, διαμορφώνονται αντιστάσεις. Η παροχή ύδρευσης των 2 αυτών πόλεων καλύπτει άλλωστε το 45% του συνολικού πληθυσμού της Ελλάδος. Οι αντιστάσεις αυτές εντάσσονται σε μία σειρά κινημάτων ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, τα οποία επεκτάθηκαν σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Τουρκία, η Ρουμανία και τέλος η Γερμανία. Πλάι στην επαναδημοτικοποίηση στο Παρίσι υποδεικνύουμε και το παράδειγμα του Βερολίνου, όπου με την μερική ιδιωτικοποίηση των δημοτικών εταιριών υδάτων προέκυψαν εκτός από υψηλά κόστη και άλλες αρνητικές επιπτώσεις, οι οποίες είναι πλέον μερικώς ή καθολικώς μη αναστρέψιμες. Οι υποσχέσεις που συνόδευσαν τις ιδιωτικοποιήσεις στον τομέα της ύδρευσης παγκοσμίως δεν ευοδώθηκαν, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, - το οποίο αποτελεί επαρκή αιτία να μην προωθούνται πλέον αυτές στη διεθνή αντζέντα. Οι προσδοκίες των ΕΕ και ΔΝΤ αναφορικά στην ανταγωνιστικότητα δεν ευσταθούν άλλωστε διόλου στην περίπτωση των υπηρεσιών ύδρευσης, μια και αυτή αποτελεί ένα φυσικό μονοπώλιο το οποίο διατηρείται ακόμη και με την αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος. Μια ιδιωτικοποίηση της παροχής ύδρευσης θα ενισχύσει την ανακατανομή μόνο στον χρηματοοικονομικό και επενδυτικό τομέα. Για τους λόγους αυτούς, θα θέλαμε να προτείνουμε στην γερμανική κυβέρνηση να συμβάλλει στην προστασία της δημόσιας οικονομίας ύδρευσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Δεν υποτιμούμε παράλληλα την εσωτερική συμβολή στη δημιουργία προβλημάτων στις χώρες που πλήττονται περισσότερο από την κρίση. Από κοινού με την εγχώριά μας επί γενιές επιτυχημένη δημόσια υπηρεσία ύδρευσης, θα ήταν για την γερμανική κυβέρνηση ένα σημαντικό εγχείρημα δημιουργίας εμπιστοσύνης η προσφορά εξειδικευμένης στήριξης και οικονομικής βοήθειας στην μερικώς αδύναμη σε δομικό επίπεδο ελληνική υπηρεσία ύδρευσης. Θα θεωρούσαμε μια τέτοια κίνηση ως μια ουσιαστική συμβολή στην επίλυση της κρίσης στην Ευρώπη. Σχετικά με εμάς: «Το Νερό Σε Δημόσια Χέρια» είναι μια εγχώρια συλλογικότητα τοπικών πρωτοβουλιών για τη διατήρηση δημόσιων και διαχειριζόμενων από πολίτες υπηρεσιών ύδρευσης. Βλ. www.wasser-in-buergerhand.de Με φιλικούς χαιρετισμούς, Markus Henn, Βερολίνο Hans – Werner – Krueger, Αμβούργο Για την κίνηση «Το Νερό Σε Δημόσια Χέρια» (Κοινοποίηση της επιστολής στον Υπουργό Οικονομικών και τον Υπουργό Περιβάλλοντος.) πηγή: http://savegreekwater.org

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Το σχέδιο για να παραδοθούν τα νερά της Ελλάδας έχει ως εξής: Παραχωρούνται ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΡΑ (ΠΗΓΕΣ, ΠΟΤΑΜΙΑ, ΛΙΜΝΕΣ ) από τις Περιφέρειες... ΣΤΗΝ ΕΥΔΑΠ, η οποία με τη σειρά τα ΠΟΥΛΑΕΙ σε ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ, που πλέον θα έχουν το απόλυτο μονοπώλιο, με ότι αυτό σημαίνει. Ακούγεται μία από τις πολυεθνικές που έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον είναι η SUEZ. BAZOYN XΕΡΙ ΣΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΒΡΟΧΙΝΟΥ ΝΕΡΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ :Τροποποίηση της αριθ. οικ. 150559/10.6.2011 απόφασης (ΦΕΚ Β’ 1440/16.6.2011) 1. Η παρ. 1 του άρθρου 2, όπως αντικαταστάθηκε με την αριθ. 160143/8.12.2011 απόφαση (ΦΕΚ Β’ 2834/15.12.2011), αντικαθίσταται ως εξής: «1. Όσοι θεμελιώνουν δικαίωμα χρήσης νερού σύμφωνα με το άρθρο 1 της παρούσας, υποχρεούνται να ζητήσουν την έκδοση άδειας χρήσης νερού για υφιστάμενα δικαιώματα χρήσης νερού, σύμφωνα με τις διαδικασίες της παρούσας, μέχρι 17 Δεκεμβρίου 2012.» (http://www.ypeka.gr/LinkClick.aspx?fileticket=PKg27TGwYMQ%3D&tabid=508&language=el-GR) ΕΤΣΙ ΚΑΤΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΠΗΓΑΔΙΑ ΣΤΕΡΝΕΣ ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΓΙΝΕΙ ΠΟΛΥ ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΠΛΗΡΗ ΕΛΕΓΧΟ. ΜΗΝ ΤΑ ΔΗΛΩΝΕΤΕ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΕΤΕ!!!!! Πηγή: http://parapona-rodou.blogspot.com

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

ΤΟ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΤΟΥ

Φραγκίσκα Μεγαλούδη

Το 1974 ο Χένρυ Κίσινγκερ έλεγε πως αν ελέγχεις το πετρέλαιο ελέγχεις τα έθνη, αν όμως ελέγχεις το φαγητό ελέγχεις τους ανθρώπους. Αν σε αυτό το τελευταίο προσθέσουμε και το νερό, είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί γιγαντώνονται και πλουτίζουν οι μεγάλες εταιρίες εμφιαλωμένου νερού.

Το να αρνείσαι σε ένα μεγάλο αριθμό συνανθρώπων μας –που σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΟΗΕ φτάνει τα 817 εκατομμύρια- το δικαίωμα στο καθαρό νερό μέσω της ιδιωτικοποίησης ή της καταστροφής των φυσικών πηγών, είναι εγκληματική ενέργεια που θα μπορούσε να ταυτιστεί με τρομοκρατική πράξη. Μόνο που οι ένοχοι των εγκλημάτων αυτών δεν κρύβονται σε σπηλιές αλλά μέσα σε πολυτελή γραφεία τεράστιων πολυεθνικών και σχεδόν ποτέ δεν λογοδοτούν για τις πράξεις τους.

Η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά την αξία της Αγοράς Νερού στο 1 τρισεκατομμύριο δολάρια ενώ το περιοδικό Fortune το 2002 ανακοίνωσε πως η επιχείρηση του νερού είναι η πιο προσοδοφόρα αγορά για τους επενδυτές. Πολυεθνικοί κολοσσοί, όπως η Coca Cola και η Nestle μονοπωλούν την αγορά εμφιαλωμένου νερού, η οποία τους αποφέρει τεράστια κέρδη.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως από τα 110 δισεκατομμύρια ελβετικά φράγκα, που είναι και ο ετήσιος τζίρος της Nestle, το 10% προέρχεται από την αγορά νερού. Ή εταιρεία έχει αγοράσει τα γαλλικά Perrier και Vittel καθώς και το ιταλικό St Pelegrino, ενώ στόχος της είναι να καταστήσει το προϊόν της Pure Life ως το μοναδικό εμφιαλωμένο νερό στην παγκόσμια αγορά. Παρόμοια στρατηγική ακολουθεί και η Coca Cola που με επιθετική διαφήμιση προσπαθεί να επιβάλλει το εμφιαλωμένο νερό της και παράλληλα να πείσει όσους δεν το καταναλώνουν, να αντικαταστήσουν το νερό με τα προϊόντα της.

Μπορεί η επιθετική διαφήμιση και τα πλάνα για μονοπώλιο να μην αποτελούν εγκλήματα, ο τρόπος όμως που οι εταιρείες αποκτούν τον έλεγχο σε πηγές νερού και το πώς τις διαχειρίζονται θα μπορούσαν να θεωρηθούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η Nestle έχοντας δημιουργήσει μια τεράστια και κερδοφόρα αγορά εμφιαλωμένου νερού, αγοράζει και εκμεταλλεύεται φυσικές πηγές πόσιμου νερού σε χώρες του τρίτου κόσμου. Τις πηγές αυτές τις εκμεταλλεύεται αποκλειστικά για την παραγωγή του νερού που εμφιαλώνει και πουλάει στερώντας έτσι πολύτιμο νερό από τους κατοίκους των περιοχών που δραστηριοποιείται.

Στο Πακιστάν στη μικρή αγροτική κοινότητα του Bhati Dilwan, περιοχή όπου η εταιρεία έχει αγοράσει τις πηγές νερού για την παραγωγή του Pure Life οι κάτοικοι καταγγέλλουν πως τα παιδιά τους πεθαίνουν από το μολυσμένο νερό. Τα αποθέματα καθαρού νερού έχουν εξαντληθεί και η εταιρεία αρνείται να αναλάβει την άντληση νερού για τους αγρότες της περιοχής.

Αντιθέτως συνεχίζει να εκμεταλλεύεται τα αποθέματα και πουλάει έπειτα το καθαρό νερό της περιοχής με τη μορφή του εμφιαλωμένου Pure Life σε όποιον μπορεί να το αγοράσει (oι επιχειρηματικές δραστηριότητες της Nestle στο Πακιστάν-και όχι μόνο- παρουσιάζονται στο πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ "Bottled Life" των Ελβετών Urs Schnell και Res Gehriger, που θα βγει στις αίθουσες στις 26 Ιανουαρίου).

Αν και η εταιρεία αρνείται τις κατηγορίες και υποστηρίζει πως ξοδεύει τεράστια ποσά σε προγράμματα νερού και εκπαίδευσης στις κοινότητες, τα ίδια στοιχεία φαίνεται να την διαψεύδουν. Προσπαθώντας να διατηρήσει το «ανθρωπιστικό» της προφίλ, η Nestle έκτισε το 2003 στην Αιθιοπία ένα σύστημα καθαρισμού νερού αξίας 750.000 δολαρίων. Μέσα στα επόμενα 2 χρόνια η εταιρία εγκατέλειψε το πρόγραμμα, απέσυρε την χρηματοδότηση και χιλιάδες άνθρωποι παραμένουν ακόμα χωρίς πρόσβαση σε νερό.

Στη Νιγηρία, η Nestle έχει αγοράσει πηγές νερού στις αγροτικές κοινότητες έξω από το Λάγκος , το οποίο μεταπουλάει ως Pure Life. Όποιος δεν έχει χρήματα να το αγοράσει, απλά πίνει το βρώμικο νερό του δικτύου.

Παρόμοια πολιτική ακολουθεί και η Coca Cola, η οποία κατηγορείται για την δηλητηρίαση των πηγών του νερού στις αγροτικές κοινότητες της Kerala και της Sivangaga στην Ινδία, από τα υπολείμματα των εργοστασίων εμφιάλωσης των προϊόντων της που λειτουργούν στην περιοχή.

Η ιδιωτικοποίηση και η αποκλειστική εκμετάλλευση των πηγών νερού από πολυεθνικές εταιρείες παραβιάζει βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και καθιστά ένα κοινό αγαθό-απαραίτητο για την επιβίωση- εταιρικό εκμεταλλεύσιμο προϊόν. Το νερό όμως είναι φυσικό δικαίωμα των ανθρώπων και ενώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί ελεύθερα, δεν ανήκει σε κανένα, είτε είναι κυβερνήσεις είτε είναι εταιρείες.

Οι πολυεθνικές χρησιμοποιούν τις κυβερνήσεις για να λεηλατήσουν το νερό από τους πραγματικούς δικαιούχους και να κερδίσουν δισεκατομμύρια. Ελέγχουν το νερό και μαζί ελέγχουν το μέλλον μιας χώρας. Οι εταιρείες πουλάνε το απλό νερό της βρύσης ως εμφιαλωμένο στην δεκαπλάσια τιμή του ενώ παράλληλα με τις πολιτικές τους καταδικάζουν εκατομμύρια συνανθρώπους μας σε ένα αργό θάνατο. Κάποτε πρέπει να μπει ένα τέλος σε όλα αυτά.

Το άρθρο είναι αναδημοσiευση απο το "THE INSIDER"

http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=17191%3Ato-emporio-toy-neroy-pos-i-nestle-kerdoskopei-se-baros-ton-ftoxon&catid=52%3Aworld&Itemid=79